Opowiedz nam o klasyfikacji i strukturze dokumentu informacyjnego. Papier rozdzielający (znany również jako papier separacyjny lub papier rozdzielający) to rodzaj papieru z powierzchnią rozdzielającą, zwykle uzyskiwaną przez pokrycie olejem silikonowym lub innymi środkami antyadhezyjnymi, zapewniającymi charakterystykę „łatwego zdzierania”. Stosowany jest głównie do przenoszenia materiałów klejących (takich jak taśma klejąca, materiały samoprzylepne, materiały kompozytowe), pełniąc funkcję bariery i warstwy ochronnej, i jest szeroko stosowany w opakowaniach, elektronice, materiałach budowlanych, medycynie i innych dziedzinach.
1. Wydajność papieru rozdzielającego, w podziale na rodzaj podłoża, w dużej mierze zależy od podłoża. Typowe podłoża obejmują: Papier Kraft. Podłożem papieru rozdzielającego papier kraft jest papier kraft (krajowy i importowany, taki jak amerykańska tektura kraftowa i szwedzka tektura papierowa), który ma wysoką wytrzymałość i odporność na rozdarcie, odpowiedni do przenoszenia ciężkich materiałów klejących (takich jak taśma konstrukcyjna i samochodowa taśma piankowa).
Charakterystyka: Gramatura (wskaźnik grubości papieru) wynosi zazwyczaj 80-200g/㎡. W zależności od wymagań można wybrać jednostronną lub dwustronną powłokę olejem silikonowym (dwustronny papier rozdzielający stosuje się w sytuacjach, gdy obie strony wymagają powłoki antyadhezyjnej, np. międzywarstwa dwustronnej taśmy klejącej).
Podstawowym materiałem papieru miedziorytowego jest papier miedziorytowy (o gładkiej i płaskiej powierzchni po powlekaniu i kalandrowaniu), odpowiedni do scenariuszy o wysokich wymaganiach dotyczących płaskości (takich jak nośnik materiału powierzchniowego dla etykiet samoprzylepnych).
Cechy: Dobry połysk powierzchni, duże możliwości adaptacji do druku (drukowanie wzorów z wyprzedzeniem przed laminowaniem materiałami klejącymi), o gramaturze przeważnie 70-150 g/㎡.
Folia uwalniająca PET (szeroko rozumiana jako materiał rozdzielający) wykonana jest z folii PET (folii poliestrowej). Chociaż nie jest to papier, jego funkcja jest podobna do papieru rozdzielającego i ma doskonałą odporność na temperaturę i korozję, często klasyfikowaną jako materiał rozdzielający.
Cechy: Grubość od 0,025 do 0,1 mm, odporność na wysoką temperaturę (120-200 ℃), odpowiednia do procesów wysokotemperaturowych w przemyśle elektronicznym (takich jak ochrona taśm do płytek PCB).
Inne podłoża specjalne: papier celofanowy: przezroczysty i przyjazny dla środowiska, odpowiedni do samoprzylepnych naklejek uszczelniających opakowania żywności; kompozytowy papier rozdzielający z folii aluminiowej: łączący właściwości barierowe i antyadhezyjne, stosowany do pakowania maści leczniczych (takich jak plastry, plastry maściowe).
2. Bazując na sile odrywania, siła odrywania jest głównym wskaźnikiem pomiaru właściwości antyadhezyjnych papieru samoprzylepnego (odnoszącego się do siły potrzebnej do odklejenia się materiałów klejących od papieru rozdzielającego) z jednostką N/25 mm. Powszechna klasyfikacja: lekkie uwalnianie: siła odrywania ≤ 5 g, nadaje się do materiałów o niskiej przyczepności (takich jak karteczki samoprzylepne i lekka taśma klejąca), łatwo odkleja się bez pozostałości.
Średnie uwalnianie: siła uwalniania 5-20g, odpowiednia do materiałów o średniej lepkości (takich jak zwykłe etykiety samoprzylepne, naklejki reklamowe).
Ciężkie uwalnianie: siła uwalniania 20-50g, stosowana do materiałów o dużej przyczepności (takich jak mocna taśma klejąca, klej piankowy samochodowy), zapewniając brak oderwania podczas transportu.
Bardzo ciężkie uwalnianie: siła uwalniania > 50 g, do stosowania w specjalnych scenariuszach (takich jak materiały, które muszą zachować stabilność i nośność nawet po prasowaniu w wysokiej temperaturze).
3. Podstawowa struktura papieru rozdzielającego składa się zazwyczaj z trzech warstw: dolna warstwa to podłoże (takie jak papier siarczanowy lub papier miedziorytowy), zapewniające wsparcie i wytrzymałość; warstwa środkowa (opcjonalnie) to warstwa powłokowa (np. powłoka PE), poprawiająca płaskość i szczelność podłoża oraz zapobiegająca przenikaniu oleju silikonowego; górną warstwę stanowi powłoka antyadhezyjna (składająca się głównie z oleju silikonowego, takiego jak polidimetylosiloksan), tworząca warstwę o niskiej energii powierzchniowej w celu uzyskania efektu antyadhezyjnego.