เรามาเจาะลึกข้อมูลพื้นฐานของภาพยนตร์ที่ใช้ฟลูออรีนกันดีกว่า

เรามาเจาะลึกข้อมูลพื้นฐานของภาพยนตร์ที่ใช้ฟลูออรีนกันดีกว่า

ฟิล์มปล่อยฟลูออรีนหรือที่เรียกว่าฟิล์มฟลูออรีนหรือฟิล์มที่มีฟลูออรีนเป็นหลัก ทำหน้าที่เป็นอุปสรรคสำหรับสิ่งของที่มีความเหนียว เช่น เทปซิลิโคนและเทป PI ในระหว่างการผลิต การจัดเก็บ หรือการขนส่ง ฟิล์มปล่อยฟลูออรีนมีบทบาทในการปกป้องสารยึดติดจากการปนเปื้อนและการเสื่อมสภาพ ปัจจุบันมีการใช้กันอย่างแพร่หลายเป็นตัวพาสำหรับเทปกาวหรือผลิตภัณฑ์เคลือบด้วยกาว

โดยทั่วไปแล้ว ตัวชี้วัดทางเทคนิคของฟิล์มลอกออกที่มีฟลูออรีนเป็นหลักได้แก่: แรงลอกที่อุณหภูมิห้อง แรงลอกหลังจากการเสื่อมสภาพ และอัตราการยึดเกาะที่ตกค้าง

1. แรงลอกที่อุณหภูมิห้อง: ข้อมูลแรงลอกที่ได้รับผ่านการทดสอบมาตรฐานที่อุณหภูมิห้องจะวัดเป็น N/25 มม. ซึ่งสามารถแปลงเป็นกรัมได้

โดยทั่วไป แรงลอกที่น้อยกว่า 10 กรัม หรือ 0.10N/25 มม. เรียกว่าการลอกแบบเบา

แรงลอกที่ต่ำกว่า 20 กรัม เช่น 0.20N/25 มม. เรียกว่าการลอกแบบปานกลาง

แรงลอก 35~45 กรัม ซึ่งเท่ากับ 0.35~0.45N/25 มม. โดยทั่วไปเรียกว่าการลอกแบบหนัก

แรงลอก 60~80 กรัม ซึ่งเท่ากับ 0.60~0.80N/25 มม. โดยทั่วไปเรียกว่าการลอกแบบหนัก

นอกจากนี้ยังมี 1.00N/25 มม. ซึ่งหมายถึงแรงลอกมากกว่า 100 กรัม หรือที่เรียกกันทั่วไปว่าการลอกแบบหนักมาก

แรงลอก 3~4 กรัม ซึ่งเท่ากับ 0.03~0.04N/25 มม. โดยทั่วไปเรียกว่า "การลอกแบบเงียบ"

2. อัตราการยึดเกาะที่เหลือ:

แรงที่จำเป็นสำหรับการลอกฟิล์มที่มีฟลูออรีนเป็นครั้งที่สองหลังจากการลอกครั้งแรก และข้อมูลที่ได้รับหลังจากการคำนวณเทปเทฟลอนอุณหภูมิสูง

3. แรงลอกของริ้วรอย:

หมายถึงแรงลอกที่วัดได้หลังจากติดฟิล์มที่มีฟลูออรีนกับผลิตภัณฑ์หรือเทปกาว และอยู่ภายใต้ช่วงระยะเวลาหนึ่งหรือมีอุณหภูมิสูง โดยทั่วไปแล้ว ข้อมูลแรงลอกที่วัดหลังการเสื่อมสภาพโดยทั่วไปจะสูงกว่าที่วัดได้ที่อุณหภูมิห้องเล็กน้อย

ป้ายกำกับ: ฟิล์มปล่อยฟลูออรีน